( 3 Ψήφοι )
|
26 Ιούλιος 2010
Posted in
ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ & ΣΠΙΤΙ
* Το Αγκίστρι, που έχει το πλεονέκτημα να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα, για όσους βαριούνται τις πολύωρες διαδρομές, να διαθέτει εξωτικές παραλίες μεγάλης έκτασης για να χωρέσουμε όλοι και να αποπνέει freestyle ατμόσφαιρα. Προβλήματα με αστυνομία και τοπικές αρχές δεν έχουν αναφερθεί εδώ και πολλά χρόνια. Κλασική «γειτονιά» σκηνιτών είναι το πευκοδάσος ανάμεσα στη Σκληρή και τη Χαλικιάδα, περί τα δέκα λεπτά περπάτημα από το λιμάνι του νησιού, τη Σκάλα.
* Η Ανάληψη και η Παρίσαινα, οι τελευταίες παραλίες του Πηλίου που έχουν καταφέρει να μείνουν κρυμμένες από τα φώτα της δημοσιότητας. Θα τις βρείτε –με λίγη βοήθεια από τους ντόπιους– κατηφορίζοντας το καταπράσινο μονοπάτι από τη Ζαγορά. Το ταβερνάκι λίγο πριν την παραλία της Ανάληψης εγγυάται ότι δε θα σας λείψει ποτέ κρύο νερό, καφές και σπιτικό φαγητό.
* Η Χιλιαδού στην Εύβοια. Το καταπράσινο δάσος δίπλα στο ποτάμι χωρά τους πάντες, έχει υπέροχη φυσική δροσιά και απέχει ελάχιστα λεπτά με τα πόδια από την παραλία –στην οποία έχουν αναφερθεί περιστατικά συλλήψεων, οπότε τουλάχιστον για τους καλοκαιρινούς μήνες δεν ενδείκνυται.
* Το Κάτω Κουφονήσι, για το ταβερνάκι του σερβίρει εξαιρετικά παϊδάκια και καταπληκτικό μιλφέιγ. Το πανηγύρι στις 15 Αυγούστου αποτελεί, επίσης, ένα λόγο από μόνο του. Στα… πέριξ, η Ηρακλειά και η Δονούσα, οι Μικρές Κυκλάδες που διαθέτουν την ομορφιά των μεγάλων πολλαπλασιασμένη, χωρίς το κοσμοπολίτικο “hype” που την κρύβει.
* Η Νίσυρος, και πιο συγκεκριμένα η Παχιά Άμμος, η απόσταση της οποίας από οποιαδήποτε κατοικημένη περιοχή εγγυάται ότι δε θα σας ενοχλήσει κανείς. Περιστατικά συλλήψεων δεν έχουν αναφερθεί ποτέ, η παραλία είναι πανέμορφη, και το ταβερνάκι «Όασις» σχεδόν δίπλα σερβίρει τοπικές σπεσιαλιτέ και σπιτική κουζίνα σε πολύ καλές τιμές.
* Η Τήλος, όπου απολαμβάνουμε την αμέριστη συμπαράσταση της τοπικής κοινότητας, που έχει φροντίσει να τοποθετήσει ντουζιέρες, τουαλέτες και κάδους σκουπιδιών στο hot spot των free campers που ακούει στο όνομα Έριστος. Το ταξίδι είναι μακρύ, αλλά αξίζει τον κόπο.
* Η Σούγια της Κρήτης, για τα εξωτικά νερά του Λυβικού, τις δημόσιες ντουζιέρες και τη συμπαράσταση της κοινότητας σε αρκετά περιστατικά συλλήψεων κατασκηνωτών. Για ακόμη πιο… εναλλακτικές καταστάσεις, η Γαύδος και το Γαϊδουρονήσι.
* Επίσης στην Κρήτη, το Κεδρόδασος, λίγο πριν το Ελαφονήσι. Ένα εξωτικό δάσος κέδρων, όνομα και πράγμα, με απεριόριστη σκιά και απαλή άμμο στη θέση του χώματος, ιδανικό για ορκισμένους οπαδούς του ελεύθερου κάμπινγκ, καθώς δεν διαθέτει κανενός είδους κέντρο ανεφοδιασμού –βλέπε ταβέρνα, café ή beach bar– σε απόσταση περπατήματος.
* Τα μικρά, άγνωστα εν πολλοίς, νησάκια Αγαθονήσι –ανάμεσα στην Πάτμο και τη Σάμο– και Μαράθι, κοντά στους Λειψούς. Για το απίστευτο κέφι των κατοίκων, τις πανέμορφες, απάτητες παραλίες με τα κρυστάλλινα, πεντακάθαρα νερά και το γεγονός ότι στο δεύτερο δεν υπάρχουν δρόμοι, αυτοκίνητα και λοιπή τεχνολογική «πρόοδος».
* Οι Ιόνιες ακτές της Νότιας Πελοποννήσου, και πιο συγκεκριμένα το Βασιλίτσι της Μεσσηνίας, και οι μικροί κολπίσκοι γύρω από το Πετροχώρι.
* Ο Κάλαμος, το μικρό νησάκι απέναντι από το Μεγανήσι της Λευκάδας, όπου θα φτάσετε με το μικρό ferry Ιωάννα, από τον Μύτικα της Αιτωλοακαρνανίας ή την Επισκοπή της Λευκάδας.
