«Είμαστε η γενιά των Ελλήνων μεταναστών»

Ο Γιάννης Μπαλτάς είναι ο αριστούχος του 1^ου Λυκείου Χολαργού και σε λίγα χρόνια θα σώζει ζωές, αφού διακαής του επιθυμία είναι να γίνει γιατρός. Ο ίδιος δούλεψε σκληρά για να κατακτήσει αυτή την πρωτιά θυσιάζοντας την ψυχική του ηρεμία αλλά κρατώντας πάντα τις ισορροπίες. Ανησυχεί για το μέλλον της γενιάς του και κυρίως για εκείνα «τα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις»….

Σε ποια σχολή θα ήθελες να περάσεις και γιατί;

Πρώτη στο μηχανογραφικό μου δήλωσα την Ιατρική Αθηνών, στην οποία εκτός συγκλονιστικού απροόπτου εισάγομαι. Τις ιατρικές επιστήμες τις επιλέγω επειδή νιώθω ότι μου προσφέρουν μεγάλη πρόκληση, και όχι επειδή αποτελούν διακαή παιδικό πόθο ή επειδή έχω γονείς ιατρούς, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα παιδιά. Σε περίπτωση βέβαια που δεν πιάνω τη βάση της Ιατρικής Αθηνών, επόμενη επιλογή μου είναι οι Μηχανολόγοι Μηχανικοί του ΕΜΠ, καθώς δεν θέλω να φύγω από την Αθήνα τόσο για οικονομικούς όσο και συναισθηματικούς λόγους.

Πόσο δύσκολο ήταν να κατακτήσεις τη συγκεκριμένη βαθμολογία; Νιώθεις ότι δικαιώθηκαν οι κόποι σου;

Προφανώς τα μόρια μου στις εξετάσεις απαιτούν μεγάλη προσπάθεια ώστε να τα συγκεντρώσει κανείς ,αλλά ταυτόχρονα αποτελούν μεγάλη επιβράβευση τόσο για τους κόπους μου αυτή τη χρονιά, όσο και γενικότερα για τη μαθητική μου διαδρομή, καθώς θεωρώ ότι οι βάσεις της επιτυχίας αρχίζουν να μπαίνουν από την πρώτη μέρα του δημοτικού. Καλός μαθητής δεν γίνεσαι εν μία νυκτί ούτε σε μία χρονιά. Εάν δεν έχεις μυηθεί στο μεθοδικό, αποτελεσματικό (όχι αναγκαστικά πολύ) διάβασμα, τότε θα δυσκολευτείς πολύ να πετύχεις τους στόχους σου στην τρίτη λυκείου. Προσωπικά υπήρξα πάντα πολύ συνεπής μαθητής και είμαι πολύ ευτυχισμένος με τα αποτελέσματα.

Χρειάστηκε να στερηθείς πράγματα από την καθημερινότητά σου προκειμένου να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο;

Κατά κοινή ομολογία χρειάζεται να θυσιάσεις ένα μέρος της καθημερινότητας σου στην τρίτη λυκείου, ώστε να αφοσιωθείς περισσότερο στο διάβασμα. Εμένα προσωπικά αυτό ένιωσα να με καταπιέζει και προσπάθησα να ελαττώσω στο ελάχιστο τις εκπτώσεις που έκανα από το πρόγραμμά μου. Έβγαλα όλη την αγωνιστική χρονιά με την ομάδα μου στο μπάσκετ, που αποτελεί το χόμπι μου, ενώ σπανίως στερήθηκα τις εξόδους μου το Παρασκευοσαββατοκύριακο. Αυτά μου τα επέτρεπε το γεγονός ότι τηρούσα αυστηρό πρόγραμμα όσον αφορά το διάβασμα, μελετώντας αποδοτικά συγκεκριμένες ώρες δίχως να χαζεύω. Έτσι βέβαια βρισκόμουν σε μια συνεχή πίεση, η οποία με εξάντλησε. Ίσως τα σημαντικότερα πράγματα που στερήθηκα στην 3η λυκείου ήταν η ψυχική μου ηρεμία και πολλές ώρες ύπνου.

Είσαι αισιόδοξος για το μέλλον της γενιάς σου;

Η κατάσταση που διαμορφώνεται για τη γενιά μου δεν προδιαγράφεται ιδιαίτερα ελπιδοφόρα. Πολλοί από εμάς πιθανόν να χρειαστεί να φύγουμε στο εξωτερικό σε αναζήτηση εργασίας. Τα παιδιά της γενιάς μου πιθανολογώ ότι θα αποτελέσουν τους σύγχρονους Έλληνες μετανάστες, όπως συνέβη με τους παππούδες μας που έκαναν το ίδιο για να σώσουν τους εαυτούς τους από την οικονομική κρίση. Όλα αυτά βέβαια θα έχουν δευτερεύουσα σημασία εάν η γενιά μου δεν καταφέρει να κρατήσει την ψυχή και το πνεύμα της ακέραια και αμόλυντα. Γιατί η διαστρέβλωση των διαπροσωπικών σχέσεων, "τα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις " και η κρίση των αξιών με ανησυχούν πολύ περισσότερο από την οικονομική κρίση.

Υπάρχει κάτι που θα άλλαζες στο σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα;

Θα σας πω τι θα κρατούσα ίδιο, καθώς όλα τα υπόλοιπα λίγο ή πολύ χρειάζονται αλλαγή. Στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα λατρεύω την τάξη. Όχι με την έννοια του χώρου διδασκαλίας αλλά με την ευρύτερη έννοια. Τις σχέσεις μεταξύ των μαθητών αλλά και μεταξύ μαθητή καθηγητή, όλες τις όμορφες στιγμές που περνάμε εκεί μέσα, το κλίμα ομοψυχίας και συνεργασίας που υπάρχει. Αυτά δεν τα ρυθμίζει κανένας νόμος, όμως στην Ελλάδα έχω την εντύπωση ότι τα έχουμε καλλιεργήσει σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι αλλού. Αυτά οφείλουμε να διατηρήσουμε και αυτά είναι που θα μου λείψουν περισσότερο από τα 12 χρόνια που πέρασα στο σχολείο.